Ποιά Ελπίδα;

*Γράφει ο Διαμαντής Αμπατζής

Η Μαρία Καρυστιανού υπήρξε, αναμφίβολα, μία από τις πιο εμβληματικές και επιδραστικές φιγούρες της τραγωδίας των Τεμπών. Και αυτό ήταν κάτι εντελώς αυτονόητο, σχεδόν νομοτελειακό. Δεν αμφισβητείται από κανέναν και ούτε πρόκειται να αμφισβητηθεί αφού έδωσε και συνεχίζει να δίνει έναν τιτάνιο αγώνα για τη δικαίωση των 57 ανθρώπων που έχασαν τη ζωή τους. Ψυχές που δεν χάθηκαν εξαιτίας συγκεκριμένων, μοιραίων ανθρώπινων λαθών της στιγμής όπως προσπάθησαν πολλοί να ισχυριστούν, αλλά εξαιτίας μιας ολόκληρης πολιτείας και μιας κοινωνίας που αδιαφορούσε συστηματικά και, ας μην γελιόμαστε μεταξύ μας, συνεχίζει να αδιαφορεί για τα περισσότερα θέματα που δεν ενοχλούν άμεσα τον στενό, μικρό της περίγυρο.

Το ερώτημα όμως παραμένει ένα και καίει: Γιατί επέλεξε η Μαρία Καρυστιανού να ασχοληθεί με την πολιτική με αυτόν ακριβώς τον τρόπο;

Η δύναμη του δρόμου, η οργή και η αλλαγή «κάδρου»

Είμαι ακράδαντα πεπεισμένος ότι θα μπορούσε να διεκδικήσει και να πετύχει πάρα πολλά, χωρίς να χρειαστεί να μπει στη διαδικασία ίδρυσης ενός πολιτικού κόμματος. Μήπως ποιος ήταν αυτός που έβγαλε εκατοντάδες χιλιάδες κόσμου στους δρόμους σε κάθε άκρη της Ελλάδας; Η συσσωρευμένη οργή για την ατιμωρησία ασφαλώς, αλλά σε τεράστιο βαθμό και η ίδια η εμβληματική φιγούρα της Καρυστιανού. Ήταν μια φωνή που συμπύκνωνε τον πόνο, την αλήθεια και την απαίτηση για δικαιοσύνη απέναντι σε ένα ανάλγητο σύστημα.

Γιατί λοιπόν δε συνέχισε σε αυτό το μονοπάτι; Γιατί προτίμησε να βαδίσει έναν τόσο σκληροτράχηλο δρόμο όπως αυτός της κομματικής πολιτικής, γνωρίζοντας πολύ καλά ότι η εικόνα της θα άλλαζε αναγκαστικά «κάδρο» στα μάτια της κοινής γνώμης; Δε γνώριζε τι θα ακολουθούσε; Τελικά, όσο το σκέφτεται κανείς, τα ερωτήματα είναι πολλά και πολύ βαθύτερα.

Η παγίδα του συστήματος και η επιβεβαίωση

Την ημέρα που γινόταν η ανακοίνωση του κόμματός της, έγραφα μέσα σε άκρες στους προσωπικούς λογαριασμούς μου στα social media ότι θα έχει να αντιμετωπίσει πολλούς που θα δουν αυτό το εγχείρημα αποκλειστικά ως μέσο για την δική τους πολιτική επιβίωση. Καθώς οι μήνες περνούν, αισθάνομαι ότι δυστυχώς επιβεβαιώνομαι. Όχι γιατί διεκδικώ το αλάθητο ή βλέπω το μέλλον στη γυάλινη σφαίρα, αλλά γιατί απλούστατα, το κόμμα της Καρυστιανού κατέληξε να είναι... απλώς ένα ακόμα κόμμα.

Δεν είναι κίνημα, δεν είναι επανάσταση, δεν είναι κάτι που ξεπήδησε οργανικά από την αγνή κοινωνική αντίδραση ή από την ελπίδα, όπως λέει και η ίδια. Στην πραγματικότητα, δημιούργησε μόνη της το αφήγημα περί ενός ανεξάρτητου φορέα που υποτίθεται ότι θα τα βάλει με το σύστημα. Και λέω «μόνη της», γιατί πολύ απλά, τα μέχρι τώρα στελέχη που έχει μαζέψει γύρω της είναι κατεξοχήν το ίδιο το σύστημα. Καμία φρεσκάδα, καμία λογική πολιτικής από τα κάτω προς τα πάνω (bottom-up).

Το μόνο που έχει πραγματικά σημασία

Δεν ξέρω ειλικρινά ποιος πίστεψε ότι αυτό το κόμμα θα έφερνε την πραγματική αλλαγή. Απορώ πραγματικά.

Το μόνο που εύχομαι από τα βάθη της καρδιάς μου είναι να δικαιωθούν οι ψυχές των 57 ανθρώπων και να νιώσουν έστω και μια μικρή, ελάχιστη δικαίωση οι αγαπημένοι τους άνθρωποι. Δεν εύχομαι να μπει η Καρυστιανού στη Βουλή -ή μάλλον, για να είμαι απόλυτα ειλικρινής, δε με ενδιαφέρει καθόλου. Δε με ενδιαφέρει να βλέπω πρώην αποτυχημένους πολιτικούς να παριστάνουν τους προασπιστές της δικαιοσύνης και της ελπίδας, ενώ ο μόνος πραγματικός λόγος που τα λένε αυτά είναι επειδή τους έδιωξε το σύστημα και γυρεύουν τρόπο να ξαναγίνουν ένα με αυτό.

Είδομεν.