Γράφει ο Διαμαντής Αμπατζής, Πολιτικός Επιστήμονας Αυτές τις μέρες βομβαρδιζόμαστε καθημερινά από σκληρές εικόνες βίας στους δρόμους του Παρισιού και άλλων περιοχών της Γαλλίας. Εικόνες τόσο σκληρές, που βλέποντας το καμένο δημαρχείο αναρωτήθηκα αν πρόκειται για πραγματικό γεγονός ή για εικόνα δημιουργημένη με τεχνητή νοημοσύνη. Η κατάσταση στη Γαλλία είναι τόσο περίπλοκη, που είναι σχεδόν αδύνατο να βγάλεις ασφαλή συμπεράσματα ως πολίτης της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Φταίνε οι μετανάστες; Φταίνε οι κακές συνθήκες διαβίωσης, ύστερα από τα αλλεπάλληλα χτυπήματα της οικονομικής κρίσης που έπληξε και συνεχίζει να πλήττει τη Γαλλία; Οι ερμηνείες είναι πολλές και σχεδόν πάντα διατυπώνονται με τρόπο που εξυπηρετεί την ιδεολογική και πολιτική ταυτότητα εκείνου που εκφράζει την εκάστοτε άποψη. Προσωπικά, δεν πιστεύω τίποτα από όλα αυτά, γιατί τα πιστεύω όλα. Οι δύο ισχυρότερες απόψεις που κυριαρχούν αυτές τις μέρες στα μέσα ενημέρωσης έχουν διαμορφώσει δύο πολύ σημαντικά αφηγήματα. Το πρώτο υπο...
*Γράφει ο Διαμαντής Αμπατζής Η Μαρία Καρυστιανού υπήρξε, αναμφίβολα, μία από τις πιο εμβληματικές και επιδραστικές φιγούρες της τραγωδίας των Τεμπών. Και αυτό ήταν κάτι εντελώς αυτονόητο, σχεδόν νομοτελειακό. Δεν αμφισβητείται από κανέναν και ούτε πρόκειται να αμφισβητηθεί αφού έδωσε και συνεχίζει να δίνει έναν τιτάνιο αγώνα για τη δικαίωση των 57 ανθρώπων που έχασαν τη ζωή τους. Ψυχές που δεν χάθηκαν εξαιτίας συγκεκριμένων, μοιραίων ανθρώπινων λαθών της στιγμής όπως προσπάθησαν πολλοί να ισχυριστούν, αλλά εξαιτίας μιας ολόκληρης πολιτείας και μιας κοινωνίας που αδιαφορούσε συστηματικά και, ας μην γελιόμαστε μεταξύ μας, συνεχίζει να αδιαφορεί για τα περισσότερα θέματα που δεν ενοχλούν άμεσα τον στενό, μικρό της περίγυρο. Το ερώτημα όμως παραμένει ένα και καίει: Γιατί επέλεξε η Μαρία Καρυστιανού να ασχοληθεί με την πολιτική με αυτόν ακριβώς τον τρόπο; Η δύναμη του δρόμου, η οργή και η αλλαγή «κάδρου» Είμαι ακράδαντα πεπεισμένος ότι θα μπορούσε να διεκδικήσει και να πετύχει πάρα...