Γράφει ο Διαμαντής Αμπατζής, Πολιτικός Επιστήμονας Αυτές τις μέρες βομβαρδιζόμαστε καθημερινά από σκληρές εικόνες βίας στους δρόμους του Παρισιού και άλλων περιοχών της Γαλλίας. Εικόνες τόσο σκληρές, που βλέποντας το καμένο δημαρχείο αναρωτήθηκα αν πρόκειται για πραγματικό γεγονός ή για εικόνα δημιουργημένη με τεχνητή νοημοσύνη. Η κατάσταση στη Γαλλία είναι τόσο περίπλοκη, που είναι σχεδόν αδύνατο να βγάλεις ασφαλή συμπεράσματα ως πολίτης της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Φταίνε οι μετανάστες; Φταίνε οι κακές συνθήκες διαβίωσης, ύστερα από τα αλλεπάλληλα χτυπήματα της οικονομικής κρίσης που έπληξε και συνεχίζει να πλήττει τη Γαλλία; Οι ερμηνείες είναι πολλές και σχεδόν πάντα διατυπώνονται με τρόπο που εξυπηρετεί την ιδεολογική και πολιτική ταυτότητα εκείνου που εκφράζει την εκάστοτε άποψη. Προσωπικά, δεν πιστεύω τίποτα από όλα αυτά, γιατί τα πιστεύω όλα. Οι δύο ισχυρότερες απόψεις που κυριαρχούν αυτές τις μέρες στα μέσα ενημέρωσης έχουν διαμορφώσει δύο πολύ σημαντικά αφηγήματα. Το πρώτο υπο...
Γράφει ο Διαμαντής Αμπατζής, Πολιτικός Επιστήμονας
Αυτές τις μέρες βομβαρδιζόμαστε καθημερινά από σκληρές εικόνες βίας στους δρόμους του Παρισιού και άλλων περιοχών της Γαλλίας. Εικόνες τόσο σκληρές, που βλέποντας το καμένο δημαρχείο αναρωτήθηκα αν πρόκειται για πραγματικό γεγονός ή για εικόνα δημιουργημένη με τεχνητή νοημοσύνη.
Η κατάσταση στη Γαλλία είναι τόσο περίπλοκη, που είναι σχεδόν αδύνατο να βγάλεις ασφαλή συμπεράσματα ως πολίτης της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Φταίνε οι μετανάστες; Φταίνε οι κακές συνθήκες διαβίωσης, ύστερα από τα αλλεπάλληλα χτυπήματα της οικονομικής κρίσης που έπληξε και συνεχίζει να πλήττει τη Γαλλία; Οι ερμηνείες είναι πολλές και σχεδόν πάντα διατυπώνονται με τρόπο που εξυπηρετεί την ιδεολογική και πολιτική ταυτότητα εκείνου που εκφράζει την εκάστοτε άποψη.
Προσωπικά, δεν πιστεύω τίποτα από όλα αυτά, γιατί τα πιστεύω όλα.
Οι δύο ισχυρότερες απόψεις που κυριαρχούν αυτές τις μέρες στα μέσα ενημέρωσης έχουν διαμορφώσει δύο πολύ σημαντικά αφηγήματα.
Το πρώτο υποστηρίζει ότι η γαλλική κοινωνία βρίσκεται σε απόλυτη απόγνωση εξαιτίας της συνολικά τραγικής οικονομικής κατάστασης της χώρας και ότι δόθηκε απλώς το έναυσμα για να εκτονωθεί αυτή η απελπισία μέσα από τα μαθητικά κινήματα.
Το δεύτερο φωνάζει ότι για όλα φταίνε οι ξένοι μετανάστες, που σπάνε βιτρίνες και εκμεταλλεύονται την κατάσταση για να λεηλατήσουν, να ληστέψουν και να διαλύσουν το άψυχο πια σώμα της γαλλικής δημοκρατίας.
Ακριβώς όμως επειδή και οι δύο αυτές βασικές ερμηνείες εμπεριέχουν στοιχεία αλήθειας, καλό θα ήταν να τις εξετάσουμε λίγο πιο αναλυτικά.
Χωρίς αμφιβολία, η γαλλική κοινωνία υποφέρει από μια βαθιά οικονομική κρίση, η οποία επιβαρύνεται ακόμη περισσότερο από τις αλλεπάλληλες κακές κυβερνήσεις που η ίδια εκλέγει. Αν μη τι άλλο, κανείς δεν θα μπορούσε να ισχυριστεί ότι η Γαλλία, και γενικότερα η Ευρωπαϊκή Ένωση, διανύει μια περίοδο οικονομικής προόδου. Αντιθέτως, τα οικονομικά στατιστικά είναι αμείλικτα ως προς την πορεία της γαλλικής οικονομίας. Παράλληλα, οι Γάλλοι, όπως και συνολικά οι Ευρωπαίοι πολίτες, εξακολουθούν να βιώνουν μια βαθιά κρίση ταυτότητας, αναζητώντας τη σημασία και τον πραγματικό ρόλο της ευρωπαϊκής τους ταυτότητας.
Αλήθεια, ποιος νοήμων άνθρωπος πιστεύει αυτή τη στιγμή ότι η Ευρωπαϊκή Ένωση λαμβάνει σοβαρές αποφάσεις και διασφαλίζει ένα ασφαλές και ευημερούν μέλλον για τους πολίτες της; Ή, ακόμη καλύτερα, ποιος πιστεύει ότι η ΕΕ δεν βρίσκεται εγκλωβισμένη ανάμεσα σε οικονομικούς γίγαντες, οι οποίοι δεν της αφήνουν το παραμικρό περιθώριο να ελέγξει την οικονομία, την ασφάλεια και την ευημερία της;
Όλα αυτά είναι υπεραρκετά για να εξοργίσουν τον ούτως ή άλλως ανήσυχο λαό της Γαλλίας. Έναν λαό που ανέκαθεν πρωτοστατούσε στις κοινωνικές διεκδικήσεις και γνωρίζει πολύ καλά πώς να σηκώνεται από τον καναπέ του, να βγαίνει στους δρόμους, να φωνάζει και να διαμαρτύρεται. Είναι αρκετά για να δημιουργήσουν μια εκρηκτική ύλη που δεν χρειάζεται τίποτα περισσότερο από μια μικρή σπίθα για να ανατιναχθεί.
Αυτή η σπίθα, σε μεγάλο βαθμό, είναι τα γκέτο και οι μετανάστες της Γαλλίας, ανεξάρτητα από το ποιας γενιάς μετανάστες είναι. Βλέπετε, η Γαλλία, χωρίς τον παραμικρό δισταγμό, εκμεταλλεύτηκε από τη δεκαετία του 1980 και έπειτα το πάμφθηνο εργατικό δυναμικό που εισήγαγε, χωρίς να επιδείξει την παραμικρή έγνοια για το γεγονός ότι αυτές οι ομάδες ανθρώπων θα συνέχιζαν να ζουν και να υπάρχουν μέσα σε ένα κράτος που τους θεωρούσε, και εξακολουθεί να τους θεωρεί, στην καλύτερη των περιπτώσεων, περιθωριακούς. Αυτή ακριβώς η αλαζονεία που επέδειξαν οι Γάλλοι έρχεται τώρα να πληρωθεί με το χειρότερο τίμημα, ακόμη κι αν αυτό σημαίνει ότι θα θρηνήσουμε τις βιτρίνες της Dior και της Louis Vuitton.
Εμείς, από την πλευρά μας, δεν μπορούμε να αντλήσουμε πολλά διδάγματα από όλα αυτά. Αφενός, γιατί δεν μοιραζόμαστε τα ίδια δομικά κοινωνικά χαρακτηριστικά με τη Γαλλία και, αφετέρου, γιατί δεν γνωρίζουμε καν με βεβαιότητα τους πραγματικούς λόγους για τους οποίους συμβαίνουν όλα αυτά, ώστε να μπορέσουμε να ταυτιστούμε με όσα εκτυλίσσονται.
Ακριβώς αυτή η πολύπλευρη οργή που υπάρχει αυτή τη στιγμή στη Γαλλία είναι που καθιστά την κατάσταση εξαιρετικά επικίνδυνη. Όχι μόνο για την ίδια την υπόσταση της χώρας, αλλά και για τη δημοκρατία που, υποτίθεται, έχτισε όλα αυτά τα χρόνια.
Comments
Post a Comment