Γράφει ο Διαμαντής Αμπατζής, Πολιτικός Επιστήμονας Αυτές τις μέρες βομβαρδιζόμαστε καθημερινά από σκληρές εικόνες βίας στους δρόμους του Παρισιού και άλλων περιοχών της Γαλλίας. Εικόνες τόσο σκληρές, που βλέποντας το καμένο δημαρχείο αναρωτήθηκα αν πρόκειται για πραγματικό γεγονός ή για εικόνα δημιουργημένη με τεχνητή νοημοσύνη. Η κατάσταση στη Γαλλία είναι τόσο περίπλοκη, που είναι σχεδόν αδύνατο να βγάλεις ασφαλή συμπεράσματα ως πολίτης της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Φταίνε οι μετανάστες; Φταίνε οι κακές συνθήκες διαβίωσης, ύστερα από τα αλλεπάλληλα χτυπήματα της οικονομικής κρίσης που έπληξε και συνεχίζει να πλήττει τη Γαλλία; Οι ερμηνείες είναι πολλές και σχεδόν πάντα διατυπώνονται με τρόπο που εξυπηρετεί την ιδεολογική και πολιτική ταυτότητα εκείνου που εκφράζει την εκάστοτε άποψη. Προσωπικά, δεν πιστεύω τίποτα από όλα αυτά, γιατί τα πιστεύω όλα. Οι δύο ισχυρότερες απόψεις που κυριαρχούν αυτές τις μέρες στα μέσα ενημέρωσης έχουν διαμορφώσει δύο πολύ σημαντικά αφηγήματα. Το πρώτο υπο...
Γράφει η Αλεξάνδρα Χρ. Παύλου, Δημοσιογράφος/ Πολιτική Επικοινωνιολόγος
Τελικά πόσο δύσκολο είναι το να ζεις μια φυσιολογική ζωή. Εξαρτάται πως την ορίζεις. Ο καπιταλισμός σου δίνει την απόλυτη ελευθερία κινήσεων. Ελεύθερη αγορά, ελεύθερη εργασία, ανταγωνιστικούς μισθούς, ελεύθερη πρόσβαση σε κάθε επίπεδο ανέλιξης και εξέλιξης. Ωστόσο σου στερεί κάτι πολύ ουσιαστικό - την βεβαιότητα πως αύριο όλα θα είναι καλά.
Πόσο σίγουρος είσαι πως αύριο ημέρα Τετάρτη και 14 Οκτωβρίου θα έχεις την πολυτέλεια να αποκτήσεις και φυσικά να παλέψεις για όλα αυτά που επιθυμείς. Πως ξέρεις πως στις 31 Οκτωβρίου θα πληρώσεις το νοίκι, θα έχεις ζεστό φαγητό στο τραπέζι και πλυμένα στο πλυντήριο ρούχα για τη δουλειά. Κάποιος μπορεί να αποκαλέσει απαισιόδοξη - εγώ θέλω να αυτοαποκαλούμαι ρεαλίστρια.
Από την άλλη σου λέει κάποιος - γίνε κουμμουνιστής, ζήσε στην Κίνα ή στη Βόρεια Κορέα (μοναδικά κράτη κουμμουνιστικού καθεστώτος) για να έχεις πρόσβαση σε όλα αυτά χωρίς ιδιαίτερο κόπο και μόχθο, αλλά όταν φύγεις επέστρεψε μας και το διαβατήριο της ελευθερίας σου.
Αναρωτιέμαι χρόνια τώρα ποιο θα ήταν το ιδανικό σενάριο και καταλήγω σε κάτι φιλοσοφικό που συζητούσα πρόσφατα και τείνω να συμφωνήσω. Ο καπιταλισμός αποτελεί τη μοναδική ιδεολογία που δε γέννησε ο άνθρωπος.
Τη μοναδική ιδεολογία που πηγάζει στην πραγματική ελεύθερη ζωή. Αυτής που κρατάς τη σφεντόνα κι από ένστικτο κυνηγάς το θήραμα σου - το θήραμα αυτό που θα σε κρατήσει στη ζωή.
Τι κι αν όμως το θήραμα είσαι εσύ. Τότε και μόνο τότε πρέπει να μάθεις να αμύνεσαι, να μάθεις να προστατεύεις και να προστατεύεσαι.
Στον κομμουνισμό η θεωρία αυτή δεν ισχύει. Το ίδιο το ανθρώπινο είδος σου παραχωρεί ένα σπιρτόκουτο, σου δίνει καθημερινά τροφή και νερό - σαν χάμστερ ένα πράγμα - και σου λέει αυτά έχεις κι μ αυτά μπορείς να ζήσεις - άμα θέλεις, άμα δε θέλεις βγες να σε φάνε οι γάτες της γειτονιάς.
Αστείο αν σκεφτεί κανείς πως τις γάτες τις μεγαλώνουμε στην αυλή του σπιτιού μας.
Comments
Post a Comment